10.2.09

CV

Adı gereksiz. Hangi salak bir balığın ismini bir insana verir ki. Ortası sonu da aynı bok. Bir adres verebilmek için bir yerlere ait hissedebilmek lazım. Neyse bunu da boş. Telefon numaram çocukluğuma ait çalma sesinin, kulaklarımdaki duyulabilir yankısı kadar işte. Sayamıyorum şu an kafam bulanık çok.Uyruk, soyum kurusun ne manaysa. Askerlik de yapmadım. Hiç evlenmedim. Hatta hiç doğmadım ya da ben hatırlamıyorum.Eğitim; sonunda doldurulacak bir kaç yer. Liseye gittim. Üniversiteye de. Neden gittiğim hakkında çok düşündüm ama hala bir cevabım yok. Bu satırı niye yazdığımı bilmememden beter. Özür tekrar. Çocukluğumu kaybettim ben. İlkokulu müsamere günümde yok benim.İki dilde düşünebiliyorum. Dört dilde de herkesin inanabileceği şekilde gülümseyebiliyorum. Bilgisayarın başında geçirdiğim zamanlarım kadar program biliyorum. Can sıkıntısına alkol kadar iyi gelebiliyor bazen programları kullanmayı öğrenebilmek. Sadece öğrenmek ama kullanmak konusunda aynı fikirde değilim; Kadınlarım gibi belki. 10 parmak q klavye kullanabiliyorum. Hatta ayağımı masaya uzatmış film izlerken, ayak başparmaklarımın herhangi birisiyle filmi durdurup başlatabiliyorum. 12 parmak eder. Bir adım öndeyim.Bilgisayarım, fotoğraf makinem, cüzdanımdaki maça asından başka bir şeye de sahip değildim. Neyim varsa çoğunu kiraladım. Günü gelince geri vereceğim. Mesleki deneyim.Bak işte benim satırım. Dünya kadar denedim. Dünya kadar sıkıldım ve bir avuç dünya ellerimde ufaladığım.

Hiç yorum yok:

Okuyucu